Historia refleksologii stóp

„Ludzka stopa jest precyzyjnie zharmonizowanym mechanicznym arcydziełem, które straciło swoje znaczenie w historii rozwoju cywilizacji. W dobie powrotu zainteresowania holistycznymi metodami terapii realizuje się pogląd, że stopy odgrywają fundamentalną rolę dla zdrowia i dobrego samopoczucia człowieka.”
Inge Dougans
Starożytne Chiny

Chińczycy stosowali różne formy terapii uciskowych już 5000 lat temu. Praktykowano pewne formy stymulacji stóp np. taoistyczny masaż stóp On Zon Su, ale jednak w największym stopniu rozwinęła się w Chinach akupunktura i akupresura. Miedzy akupunkturą i akupresurą występuje bardzo ścisły związek. Dotyczy on faktu, że w refleksoterapii stóp wykorzystuje się punkty refleksoryczne i punkty akupunkturowe (tzw. akupunkty) zlokalizowane na stopach.

Starożytny Egipt

Najstarszy dowód opisujący stosowanie refleksologii odkryto w Egipcie. Jest nim rysunek naścienny (relief) pochodzący z około 2500-2330 roku p.n.e. znaleziony w Sakkarze, w grobowcu egipskiego lekarza Ankmahora. Znalezisko świadczyło, że był on po królu najbardziej wpływową osobą w państwie.

Rdzenni Amerykanie

Indianie północnoamerykańscy od pokoleń stosują masaż punktów refleksologicznych stopy jako formę terapii. Najprawdopodobniej, ta forma refleksoterapii została przejęta przez Indian amerykańskich od Intów. Czirokezi z Północnej Karoliny szczególnie doceniali znaczenie masażu stóp w zachowaniu równowagi fizycznej, psychicznej i duchowej.

Czasy współczesne

Pierwsze prace badawcze nad terapią uciskową rozpoczęły się w Niemczech pod koniec XIX wieku. Prowadzone tam badania doprowadziły do rozwinięcia techniki masażu, którą nazwano masażem segmentarnym lub odruchowym. W tym samym czasie prowadzone były badania w Wiedniu, Londynie oraz w Rosji. Henry Head prowadził badania w Londynie nad reakcjami odruchowymi. Odkrył on na skórze ciała pewne strefy, które były szczególnie wrażliwe na ucisk, kiedy narząd powiązany neurologicznie z tym obszarem skóry ulegał procesowi chorobowemu. Od nazwiska naukowca pochodzi termin „strefy Heada”. Stany Zjednoczone są kolebką współczesnej refleksologii. Dr William Fitzgerald uważany jest za twórcę terapii strefowej. Wyznaczył on dziesięć równych pionowych stref na skórze, biegnących od czubka głowy do końca palców stóp. Zgodnie z teorią Fitzgeralda, części ciała położone w określonej strefie powiązane są ze sobą dzięki płynącej w niej energii, dlatego mogą wzajemnie na siebie oddziaływać. Terapia strefowa może być postrzegana jako prekursorka współczesnej refleksologii, ale do rozwoju współczesnej refleksologii najbardziej przyczyniła się Eunice Ingham (1889-1974). Całkowicie oddzieliła ona masaż stóp od terapii strefowej. To dzięki jej pracy przedmiotem refleksologii stały się stopy.

Związek refleksologii z meridianami

Inge Dougans, dyrektor i wykładowca w Międzynarodowej Akademii Refleksologii i Terapii Meridianowej w Johannesburgu (RPA), połączyła w swojej praktyce dwie metody terapeutyczne: refleksologię i chińską terapię meridianów. Według kanonów tradycyjnej medycyny chińskiej krążenie "energii" Qi w żywym organizmie odbywa się ściśle wytyczonymi szlakami, tzw kanałami. Kanały te, biegnące głównie wzdłuż ciała, nazwane zostały meridianami (używane są również takie nazwy jak kanały energetyczne, południki). Meridiany, poprzez system odchodzących od nich cienkich odgałęzień, łączą określone punkty na powierzchni ciała z odpowiednimi narządami wewnętrznymi. Aby człowiek był zdrowy, w układzie nerwowym czy w układzie krążenia impulsy elektryczne czy krew muszą swobodnie przepływać. Jeżeli tak nie jest, na pewno zdarzy się coś złego. Ta sama zasada stosuje się do sieci meridianów. Kiedy chi krąży bez zakłóceń w ciele w meridianach, osiągamy i utrzymujemy dobre zdrowie.